ماه رمضان، ماه نزدیک شدن به خدا

هر چند سخن گفتن از ماه رمضان، ماه میهمانی بزرگ خداوند چیزی نیست که از توان این حقیر بر آید، ولی از باب مالا یدرک کله لا یترک کله خواستم تا پرده ای از حقایق این ماه نه، بلکه از دل پرده ای از دل خود بردارم. « یا منم هو قریب غیر بعید»

انسان گذشته از جسم کوچک، مادی و محدود خود، دارای گوهری گران بهاست؛ گوهری که اگر از چنگ دزدان کمین کرده در امان بماند و شفافیت و زیبایی خود را حفظ کند، می تواند تا قعر دریای رحمت الهی شنا کند و تا بی نهایت زیبایی ها غواصی نماید. این همان گوهریست که خداوند از آفرینش آن به خود می بالد و با آفرینش آن داستان نوینی را در کتاب هستی آغاز می نماید.


داستان حیات انسان، داستان بذری است که مانند کودکی نوپا بسیار آسیب پذیر و حساس است. او نیاز به باغبانی مهربان و دلسوز دارد تا همواره او را از گزند کرمان و آفت ها در امان دارد، از او در همه حال نگهداری نماید و راه رشد را برایش هموار کند، به موقع آبیاری کند و وقتی سر از زمین تاریک و خشن بر می آورد، از گرما و نور آفتاب بهره مندش کند.

آری، انسان در دنیا همان بذریست که تازه می خواهد راه رشد را بپیماید و از ماندن در تاریکی خاک خود را نجات دهد و مانند پرنده ای که پرواز را آموخته، تا اوج ابر ها پرواز کند و خود را از قفس زمین برهاند. باغبان، مانند مادریست مهربان که همواره در تکاپوی لحظه ای است تا فرزندش را در آغوش گیرد و تمامی عشق و محبت خود را به او هدیه کند.


در گذر این راه پر پیچ و خم و حساس، خداوند دریچه ای از رحمت بی پایان خود را برای انسان می گشاید و او را عاشقانه برای یک مهمانی بزرگ دعوت می کند، مهمانی که پذیرایی آن خود میزبان است و تحفه اش بال هایی از عشق که می تواند با آنان تا بی نهایت پرواز کند و سرزمین های شگفت انگیز وجود را یکی پس از دیگری در زیر با های خود بگذراند.

این میهمانی آغازیست که پایانش نور است و پایانیست که آغازش حس پاک حضور است؛

نوری بی نهایت و حضوری بی اسارت.

حضوری که انسان را با حقیقت خود آشنا می کند و از زندان هوس و خودخواهی آزاد می نماید.

زندانی که چشم ها را کور، گوش ها را کر و قلب ها را قفل می گرداند.

این قلب ها غیر خدا می بینند و خدا را نمی بینند.

خدایی که عشق بدون او معنی نمی گردد، او بزرگ تر از آسمان، بخشنده تر از زمین، زیباتر از بهار و لطیف تر از گل است.

نویسنده : حیدر امینی