نخستین هواپیمای بدون سرنشین افغانستان

نخستین هواپیمای بدون سرنشین افغانستان

مولاداد محسنی جوان 21 ساله افغانستانی مقیم اصفهان به اتفاق تیم کاری اش موفق به ساخت هواپیمای بدون سرنشین (باز یک ) شد.
این نخستین باری است که یک جوان افغانستانی موفق به ساخت این هواپیمای بدون سرنشین می شود.

مولاداد محسنی که در حال حاضر دانشجوی ترم سوم رشته مهندسی رباتیک می باشد می گوید: من از کودکی آرزو داشتم بتوانم روزی با علم خودم به جهان و جهانیان خدمت کنم، بخاطر همین در نوجوانی بسمت ابداع و اختراع رفتم و در نتیجه رشته مهندسی رباتیک را انتخاب کردم.

اعضای تیم هوا و فضای سپهر خراسان علی رحیمی، مرتضی میرزایی، صدیقه علیزاده، زهرا نوری، عیسی احمدی، حسین غلامی، حسین داد رحیمی، جعفر حسینی و میثم نوری می باشد که تحت سرپرستی مولاداد محسنی این هواپیما را ابداع کرده اند.

وی عنوان کرد : در روز 16 حوت/اسفند امسال هواپیمای بدون سرنشین پرواز موفقیت آمیز داشت و همه ما خوشحالیم که توانستیم این پرنده را به پرواز در بیاوریم، همچنین امیدواریم با تلاش جمعی و یاری رساندن مسئولان ابداعات و اختراعات بهتری را به مرحله تولید برسانیم.

وی درباره مشخصات باز یک گفت : این پرنده با سرعت 90 کیلومتر در ساعت معادل 25 متر در ثانیه می تواند پرواز کند، همچنین تا ارتفاع 1500 پا می پرد و مخصوص آموزش کنترل هواپیمای بدونسرنشین می باشد.

محسنی تصریح کرد : سوخت این هواپیما را روغن سینتینیک(الکل) تشکیل می دهد و با وجود وزن کم این هواپیما، سوخت آن می تواند به صرفه باشد.
وی خاطرنشان کرد : این هواپیمای کوچک 2500 گرم خالص دارد، اما می تواند 40 درصد وزن خود را حمل کند، یعنی تا 4500 گرم را حمل می کند.

محسنی افزود : اگر امکانات در اختیار من و امثال من باشد می توانیم آینده افغانستان را بسازیم و چهره کشورمان را در سطح منطقه و جهان به یک قطب علمی تبدیل کنیم.
مولاداد درباره ساختن "باز یک" خاطرنشان کرد : هزینه های ساخت باز یک را من و همکارانم در تیم هوا و فضای سپهر خراسان پرداخت کردیم و از هیچ نهاد یا سازمانی کمک نگرفتیم.

منبع گزارش:
http://afghanistan.shafaqna.com/topic/item/51094

 

حسین داد؛ مخترع نوجوان افغانستانی

حسین داد؛ مخترع نوجوان افغانستانی

حسین داد، نوجوان 15 ساله ای است که در ولایت باستانی و زیبای بامیان زندگی می کند و در صنف 
نهم مکتب درس می خواند. با نگاه به چهره 
حسین داد، می توان دریافت که آرزوهای بزرگی در تصور و فکر او موج می زند. او با استعداد خدادادی اش توانسته است یک عراده اسکواتور کوچک، یک فروند موشک و یک لنگر بسازد.

حسین داد، اسکواتور، لنگر و موشک خود را با ابتدایی ترین وسایل ساخته است که نشان از استعداد سرشار او در این زمینه است.

حسین داد، فرزند محمد حیدر ساکن قریه سبزآب ولسوالی شیبر ولایت بامیان است، قریه مذکور در وسط دره کالو واقع بوده و توسط کوه های سر به فلک کشیده پوشانده شده است. حسین داد در سال 1393 متعلم صنف نهم بوده و در مکتب نیز اول نمره می باشد. فاصله مکتب تا خانه اش حدود 10 کیلومتر می باشد که حسین داد رفت و برگشت را حدودا 4 ساعت پیاده طی می کند.

پدر حسین داد، دارای شغل شریف کشاورزی بوده و در مورد حسین داد چنین می گوید:« حسین داد، زمانی که صنوف دوم، سوم و چهارم بود، رادیو، تیپ و ساعت های کهنه را باز و بسته می نمود و عوارض آنها را پیدا نموده و ترمیم می ساخت و همیشه با چنین وسایل خود را مصروف می ساخت».

او از ابتکار پسرش اظهار خرسندی می کند و از دولت افغانستان می خواهد که زمینه آموزش بهتر پسرش را فراهم کند تا بتواند چیزهای بیشتری اختراع کند و به آرزوهایش برسد.

موشکی که توسط حسین داد ساخته شده است دارای یک پایه جوبی بوده و یک نل پلاستیکی و یک تختۀ جوبی در زیر موشک قرار گرفته است، سرگلوله موشک خالی می باشد ولی در قسمت پائین متصل به سرگلوله یک نل فلیزی قرار دارد که مواد در داخل آن ریخته می شود و مواد آن تشکیل شده از پوتاشیم نایتریت، کاربن و سلفر می باشد و سرگلوله موشک را با انرژی اش انتقال داده و توسط یک بطری پرتاب میگردد.

حسینداد در حالی که از آزمایش موفقانه موشکش ابراز خرسندی می کند، می گوید: این موشک را برای اهداف نظامی نساخته است و از آن بر علیه هیچکسی استفاده نخواهد شد.
و اسکواتور؛ دارای تَیر های چوبی بوده و حصه های آن از سیم دو ملی انتخاب شده است، و تخت آن نیز چوبی است، ماشین آن از موتور و گراری تیپ استفاده شده است، و اسکواتور قادر است تا در اطراف خویش 360 درجه چرخش کند، و حرکات بیل آن توسط آب و ویکوم تنظیم شده است که در داخل بمبه های پیچکاری قرار دارند.

حسین داد میگوید، که در ساختن این ابزار، از کسی مشوره نگرفته و دیگران یاری اش نکرده است و همه موارد را خودش با استفاده از آزمایشات و تحقیقاتش ساخته است، اما وی میافزاید که در ساختن این ابزار مورد تشویق پدر و برادر کلانش قرار داشته و فرصتی را که برای ساختن و فکر کردن در اطراف این ابزار نیاز داشته است، توسط آنان داده شده است.

وی هدف از ساختن این ابزار را رشد فکری و علاقمندی خودش بیان کرده و اظهار آمادگی می کند که اگر شرایط و امکانات برایش مساعد گردد، میتواند این وسایل را به صورت واقعی اش تولید نماید. برای فعلا حسین داد، دارای یک اطاق کار می باشد که در آن وسایل و ابزار کهنه مانند قطعات تیب، رادیو، پیچکش، وسایل و ابزار ابتدایی برقی، چوب، نل های پلاستیکی، گج، قطعات مبایل کهنه، و غیره می باشد ولی قسمت اعظم این اطاق را وسایل خانه پر کرده است.

امیدواریم حکومت برای مخترعین نوجوان، فضا را مساعد ساخته و اینان را تشویق نمایند تا در آینده نزدیک شاهد درخشش این مخترعین نوجوان در عرصه بین المللی باشیم.

به امید افغانستان آباد!

برخی از منابع:
هفته نامه صدای شهروند بامیان
http://oralmagazine.org/index

مصطفی رضایی؛ مخترع سانتریفیوژ چند محوری!

معرفی مختصری از مصطفی رضایی!

مصطفی جان رضایی در سال 1368درشهر مشهد وعالم مهاجرت متولد گردیده.ورشته انجینری مکانیک را در دانشگاه فردوسی مشهد خوانده است و همچنان تمام تحصیلات و زندگی خود را نیز در این شهر گذرانده وایشان دریک خانواده ای پرجمعیت ، آکادمیک و علمی بزرگ شده اند.

موفقیت هایی راکه ایشان کسب نموده اند؟
مخترع نخستین سانتریفیوژ چند محوری دنیا در سال 1389. مخترع دستگاه تخلیص پیوسته سیال در سال 91. ستاره هجرت در سال 89. چهره ماندگار مهاجرت در سال 91. دعوت شده در چهل و یکمین مسابقات بین المللی اختراعات ژنو سوئیس2013. دعوت شده در هشتمین مسابقات بین المللی اختراعات شیراز ایران2013. دارنده مدال نقره مسابقات بین المللی اختراعات زاگرب کرواسی 2014. دارنده مدال برنز مسابقات جهانی اختراعات سئول کره جنوبی 2014. دارند مدال ویژه انجمن مخترعین تایوان 2014-

آشنایی بیشتر دررابطه به اختراعات ایشان وبه خصوص سانتریفیوژ چند محوری؟
ایشان برای اولین بار در سال ۱۳۸۷ ایده ساخت دستگاه سانتر فیوژ چند محوره رادرذهن خود شکل داده وتلاش برای ساخت آن، سپس ثبت این ایده و اختراع در دستور کارشان قرار گرفت و بعد از ۲ سال دراواخر سال ۱۳۸۹ بود که ایشان دستگاه را تکمیل و تست نمودند و خوشبختانه که جواب مثبت گرفتن و در ۲ رکورد ثبت مالکیت صنعتی ایران به ثبت رساندند، اسم دستگاه سانتریفیوژچند محوره است و دستگاهی‌ است که برای جداسازی مواد هر ماده‌ای که اختلال جرم داشته باشد استفاد می‌شود،به عنوال مثال، یک نمونه خونی را اگر داخل دستگاه قرار بدهیم بخاطراختلاف جرمی که در گلبول سفیدو گلبول سرخ و پلاسما وجود دارد کاملا تمام اجزای خون از هم جدا می‌شود، در بخش آنالیز تجزیه و تحلیل خون صورت میگیرد کارکرد دیگر این دستگاه این است که اورانیوم ۲۳۵- ۲۳۸ با این دستگاه غنی سازی می‌شود، یک بخشش زباله هسته‌ی می‌شود و یک بخشش برای کارهای هسته‌ای استفاده می‌شود ونیز برای جداسازی ذرات ریزی که در مایعات وجود داره از این دستگاه می‌شود استفاده نمود.
این دستگاه درصنایع هسته‌ای صنایع پزشکی لابراتوار صنایع غذایی و حتی صنایع دفاع نظامی کاربرد دارد به عبارت دیگر اصولا سانتریفیوژ اچار فرانسه علم مهندسی است در هرجایی که نیاز شود مورد استفاده قرار میگیرد.
واین دستگاه در سال ۱۳۸۹ ثبت گردید واز جمله اولین اختراعات ایشان بود. وسال ۱۳۹۱ دومین اختراعایشان به نام دستگاه تخلیص پیوسته سیال بود. که این دستگاه کمی نزدیک هست به دستگاه سانتریفیوژ ولی این دستگاه به صورت پیوسته جداسازی را انجام می‌دهد.بیشتر اختراعات وپرژه های مصطفی رضایی بصورت تیمی صورت می گرفته وحتی جالب است که بگوییم این تیم شامل خانواده ایشان هم می شود وایشان از حمایت های ازرش مند خانواده خود که می گوید این جایگاه را مدیون حمایتهایشان هست، تقدیروتشکر می نماید.

دولت افغانستان تا بحال چه کمکی کرده است ؟
دولت افغانستان سالهاست که از بنده حمایتی انجام نداده است حتی باوجود کسب اولین مدال در تاریخ افغانستان از کرواسی، هیچ حمایتی برای شرکت در مسابقات کوریای جنوبی از بنده صورت نگرفت .ودرآینده هر جایی که امکانات برایم مهیا باشد همانجا را انتخاب خواهم کرد
اگر در افغانستان این امکانات و شرایط آماده باشد از آرزوهایم هست که در کشورم ادامه تحصیل داده وتا بهتر بتوانم به مردم رنج کشیده کشورم از جان ودل خدمت کنم .

متاسفانه در افغانستان موانع برای جوانان زیاد است. اگر به جوانان بها داده شود ایمان دارم که به دستاوردهای کلانی دست پیدا میکنیم و این را گذشته نشان داده است. بزرگترین مانع برای علاقمندان به خلاقیت اختراع و... را شاید بتوان نبود سازمانی برای ثبت اختراع در کشور باشد و طبعا هیچ حمایت فکری هم نخواهد بود .

تاثیر جوانان مهاجر در انتقال فناوری به داخل افغانستان را میتوان فرصت مناسبی برای پیشرفت نام برد. استفاده بیشتر از کمترین امکانات میتواند باعث بالا رفتن توانایی های فردی شودو به راحتی میتوان این پیشرفت ها را وارد کشور کرد تا مردم ما هم از مدرنترین تکنولوژی های دنیا بهره مند شوند .واین که دولت افغانستان برای ارتقای سطح علمی جوانان مهاجرانجام دهد رامی توان درقسمت اول
باید زیرساخت هایی در زمینه های بالابردن خلاقیت های محصلین انجام بدهد. ایجاد مراکز رشد و کارافرینی آموزش سرمایه گذاری و... به عبارت دیگر اختراع محرک اقتصادی یک جامعه است و ما برای ایجاد درآمد و اشتغال زایی باید نگاه ویژه ای به این مباحث داشته باشیم .

 منابع: خبرگزاری افق و مهاجر آنلاین