نوروز در اسلام
نوروز واژه ای است مرکب از دو جز که روی هم، به معنای روز نوین است و بر نخستین روز از نخستین ماه سال خورشیدی، آن گاه که آفتاب بر برج حمل انتقال می یابد، گزارده می شود و اصل معنای این واژه، نوک روز بوده است.
گرامی داشت از نوروز از زمان پیامبر گرامی اسلام(ص) تاکنون همواره مورد توجه بوده است. به شهادت تاریخ، حضرت محمد (ص)، حضرت علی(ع) و بزرگان اسلام نوروز را گرامی می داشتند و همچنین در دستگاه خلافت عباسی نوروز عظمت خاصی داشت و پس از اسلام نیز نوروز با سنت های اسلامی شکوه و جلای دیگر یافته بود؛ چنان چه حدیثی از زبان گهربار امام کاظم (ع) در این باره نقل شده است که می فرماید:« این روز بسیار کهن است، در نوروز خداوند از بندگان پیمان گرفت تا او را پرستش کنند و برای او شریک قائل نشوند و به آیین فرستادگانشان در آیند و دستورشان را بپذیرند و آن را اجرا نمایند
و آن نخستین روزی است که آفتاب بدمید و بادهای باردهنده بوزید و گل های روی زمین پدید آمد و هم جبرییل بر پیامبر (ص) نازل شد و نیز روزی است که ابراهیم بت ها را شکست و هم پیامبر(ص)، علی(ع) را بر دوش خود گرفت تا بت های قریش را از خانه کعبه به زیر افکند.
احترام نوروز در اسلام هر چند که به مذهب شیعه منحصر نیست؛ اما چنان در میان شیعیان فراگیر است که حتی روایاتی از امامان شیعه در بزرگداشت نوروز نقل شده است؛ برای مثال: علامه مجلسی در ( السماء والعالم) از امام صادق (ع) حدیثی بدین مضمون نقل می کند:« در آغاز حمل، آدم آفریده شد و آن روز فرخنده ای است برای طلب حاجت ها و بر آورده شدن آرزوها و کسب دانش و ازدواج و مسافرت و داد و ستد، در آن روز خجسته بیماران بهبود می یابند و نوزادان به آسانی زاده می شوند و روزی ها فراوان می گردد».
در کتاب مفاتح الجنان که طی دهه های گذشته یکی از بزرگترین کتاب های مورد رجوع عموم برای انجام مستحبات مذهبی بوده، به نماز عید نوروز اشاره شده که نمازی است توام با قرائت سوره حمد و سوره های قدر، کافرون، فلق، ناس و بسیار شبیه به نمازی است که ضمن آداب و اعمال روز جمعه و روز عید غدیر خم وارد شده است و این روز نیز چون اعیاد اسلامی با غسل کردن، پوشیدن جامه نو و معطر گردیدن به بوی های خوش و روزه داشتن آغاز می شود.
و همچنین مستحب است که دعای یا مقلب القلوب و الابصار را در هنگام لحظه تحویل سال قرائت نمایند.
قربان رضایی
به نام خداوند بخشنده مهربان